تبليغاتX
جهنم سرد
دلنامه

 

 چشمان خسته تو تاریکند...

 

 قلب تو آرام

 در کنج سینه ی تو درد را سرفه می کند...

 

 

 دستان غمگین و روشن تو

 مایوس و نا امید

 در تیره ی دست های شب رسوب می کنند...

 

 

 صدای مهربان و مغموم تو

 

 در ساکت همیشه ی دنیای تلخ یاءس

 ذوب می شود...

 

 

 

              

 

 

 در مرداب ها زندگی می کنی

 

 در آن هوای راکد و مسموم

 

 دنبال آن عبارت گم شده می گردی

 

 

 تا با نگاه نگران من بگویی :

 

 

 "دوستت دارم"...!!!

 

 

 اما به یاد نمی آوری..!

 

 فریاد تلخی می کشی

 

 و من...

 

                

   

 

 

 و من

 

 در ذهن مجروح تو گم می شوم

 

 

 ودیگر مرا به خاطر نمی آوری...!

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

 ـ یادتم نره که.....................!

 

 ـ  بی مقدمه :

 

 دوسشون دارم... چون بعد از خانوادم تنها کسائی بودن که واسه بیرون اومدنم از اطاق عمل

 

 به موهای انتظارچنگ زدنو تن سردشو لمس کردن..:

 

 ـ داداش گلم... همیشه با منی...

 ـ آشنا ترین غریبه...  روح لطیفتو همیشه بو میکنم...

 

 .

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 1386/12/26ساعت 4:46 AM  توسط شایا | 
 

 

 اين مداد تموم شد باقی حرفم موند.

 

 اين مداد زرد کوچولوی فابر کاستل با شماره ی۳۴۷ .

 

 نشد.!!!

                   

 

 هنوز کلی  مونده بود بگم . کلی بغض مونده بود .

 کلی گريه . کلی تنهايی . کلی سکوت .

 

 کلی حرف که بايد می ريختمشون رو سپيدی کاغذ و تو می خوندی

  و من ديگه زير نگاه تو خودمو مثل اون وقتا که ناظم خفتم می کرد

 حس نمی کردم .

 

                                    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 اما....

 اين مداد تموم شد .

 اين مداد زرد کوچولوی فابر کاستل با شماره ی۳۴۷.

 اين مداد تموم شد و من موندم و يه دل پرو يه  مداد زرد کوچولوی 

  فابر کاستل با شماره ی۳۴۷که ديگه تو دستم برای نوشتن نا نداره .

 

 من موندم و اين مدادو تو که با يه کاغذ سفيد نيمه پر

  تو سايه روشن ديوار تو آينه با  نگاه عجيبت بهم زل زدی .

              

                 

 

 کسی يه مداد زرد فابر کاستل با شماره ی۳۴۷ اضافی نداره؟

 

 اين دل بد جوری گرفته!!!

 

 .


+ نوشته شده در  سه شنبه 1385/05/03ساعت 4:56 PM  توسط شایا | 
 

 

 

 شماها پادشاه هفتمو خواب می بینین

  به قول یارو گفتنی

 من اما می چرخم و شبگردی می کنم !

 سایه ها رو می بینم و صداها رو میشنفم !

 صداهای عجیبو...

 وختی شماها پادشاه هفتمو خواب می بینین

 به قول یارو گفتنی.

 

 یه سگه این که زوزه ی مرگ می کشه

 یه گربه س این که می ناله از لذت عشق !

 یه مست ـ گمشده میون یه دالون

 یه دیوونه طبل میزنه رو پشت بون !

 

 

 

 غش غش ـ یه روسپی رو میشنفم

 که واسه خوشایندـ مشتری

 وانمود می کنه غرق لذته !

 خودشو زده به شادی و رو بستر

 ناله کنون می تپه به خودش...!

 

 

                        

 

 

 

 شماها پادشاه هفتمو خواب می بینین

  به قول یارو گفتنی...

 اما یهو مشتری وحشت می کنه

 تو دل شب چنون نعره می زنه که پنداری

 زیر مته دندونسازه

 حتا از اونم ترسناک تر... !

 مردی از زیر تخت بیرون جسته و

 آروم آروم به اش نزدیک میشه...

 

 

 شماها پادشاه هفتمو خواب می بینین

  به قول یارو گفتنی...

 مشتری تو دل شب چشاش افتاده به طاق

 یه فلکزده نفله شده به دست یه مرد دیگه

 واسه خاطر یه مشت پول کوفتی !

 واسه خاطر چندر غاز !

 سر تا پاش واسه چارصد پونصد چوخ .

 

 

                                     

 

 

  شماها پادشاه هفتمو خواب می بینین

  به قول یارو گفتنی...

 مشتری تو دل شب جون میسپره .

 فردا کس و کارش عزاشو می گیرن با شن و شین !

 

 والسلام

 

 شماها پادشاه هفتمو خواب می بینین !!!

 

 شب بخیر نامه تمام   .

 



 

 

+ نوشته شده در  شنبه 1384/12/06ساعت 8:23 AM  توسط شایا | 

 

 

 سلام رفيق!

 سلام تو يی که نمی شناسمت!

 تويی که نمی بينمت!

 تويی که اصلا نمی دونم کی هستی!

 سلام!

 فقط سلام!

 امشب زد به سرم که بيام اينجا . انگار نوشتن برای تويی که نمی شناسمت بهتره...!

 دلم نور می خواد. دلم خدا می خواد. دلم بارون! آخ! يه آسمون بارون می خواد.

 دلم يه پنجره! يه پنجره پر از ستاره می خواد.

 دلم يه صبح زود پر از گنجشک می خواد. دلم يه صندلی تو يه غروب بنفش می خواد.

 دلم يه پياده رو می خواد سوت و کور و پر از برگ.

 دلم میخواد نبینم...!!!  اما بازم

  نمیشه...!!!

 

          

 

 

 دلم يه چهارراه می خواد با چراغ های هميشه سبز.

 دلم يه آدم می خواد.

 دلم چشمهای غريب و غمبار اون مرغ عشقو می خواد که برام يه فال حافظ کشيد بيرونو 

  آتيشم زد.

 دلم می خواد اين قلب پر دردم از کار بيفته و 

 ريه های مسمومم از تنفس دست بکشه و من حل بشم تو خدا!!

 تو بارون.

 تو نور.

 تو صدای گنجشکا.

 تو اون چشم های عجيب.

 تو برگهای خشک.

 کاش ......!!!



 ــ به بهانه فستیوال فیلم فجر و غرق شدن در عریانی کار - مدتی نبودم

 از پیامهای حداقل به ظاهر دلتنگیتون - مست و سپاس...

 

 .

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1384/11/11ساعت 3:2 AM  توسط شایا | 
 

 

صورت نمناک و آبی رنگش رو چسبونده بود به شيشه ی پنجره ام -

خداييش ترسناک نبود . چشماش مهربون تر از تصورم بود -

دستاش هم -

هيچی نمی گفت - فقط نگاهم می کرد - منم ماتم برده بود -         

بغض کرده بود - تو چشاش اشک جمع شده بود - آب دهنشو تند تند

قورت می داد - پرسيدم : خوبيد ؟ سرشو تکون داد که نه !          

لبخند احمقانه ای زدم و گفتم : خيلی بهتر از اونچه که می گن هستيد !

بغضش ترکيد و زد زير گريه - خدايا بی چاره شدم ! خواستم دهنمو

دوباره باز کنم که خودش با هق هق گفت : من ...اصلا بد نيستم...  

آدما رو دوست دارم...من...من دلم گرفته ! خيلی چيزای ديگه هم گفت

که تو هق هقش گم می شد - يهو آروم شد -

 

                                

                                                    

پرسيد : تو از من می ترسی ؟ وای خدای من !!!

گفتم : نه ! مردد گفت : واقعا ؟ گفتم : آره ! 

دست آبی رنگشو دراز کرد - وای ! از شيشه رد شد !

داشتم می مردم - انگشت سردشو کشيد روی گونه ام.

يهو از خواب پريدم. ساعت ۴ صبح بود. خيس عرق بودم.

چراغ خوابو روشن کردم و تو دلم گفتم : چه خوابی !

مرگ با صورت آبی پشت پنجره های شبانه !

خندم گرفت - چشمم افتاد به آينه - خدای من !

يه خط آبی روی گونه ام بود...!!!

چشامو بستم و چراغو خاموش کردم و تا صبح پشت به پنجره عرق

ريختم.




+ نوشته شده در  شنبه 1384/10/24ساعت 4:18 AM  توسط شایا | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
درباره وبلاگ

دلنامه
_________________

شناسنامه من :
_________________

نام:
پارسا - شايا

سن:
23

تحصيلات:
دانشجوی رشته سينما
(فيلم سازی)

شغل:
تو مايه های
رشته تحصيلی

ساکن:
تهران
شهرک غرب

دانشگاه:
دانشکده فرهنگ و
هنر تهران

_________________

علايق و سلایق :

نويسنده:

اخوان ثالث
شهيد ثالث
ارنست همينگوی
کافکا
توماس مان
سيدنی شلدون


شاعر:

مولانا
شاملو
لنگستون هيوز
گارسيا لورکا
ژان کوکتو

خواننده:

ابی
شهيار قنبری
فرهاد
استاد سید برت
راجر واترز
کريس دی برگ
استينگ

هنرپيشه:

بهروز وثوقی
خسرو شکيبايی
پرويز پرستويی
رضا کيانيان
کلارک گیبل
آلپاچینو
جیمز دن


سیاست:

هیتلر
موسلینی
فیدل کاسترو
دکتر علی شریعتی


هنر:

سینما
تئاتر


موزیک:

کلاسیک
راک


ورزش :

تنیس
شنا
فوتبال


کشور :

فردای ایران
ایتالیا


شهر :

فلورانس
بارسلون

رنگ:

سیاه


غذا :

هر چیزی که تند
باشه

سرگرمی:

کتاب
موزیک
شعر
اینترنت


طبیعت:

رز سفید


آرزو :

همه رزای سفید
دنیا ماله من باشه


.

پیوندهای روزانه
پاسارگاد / شهری که غرق می شود
آسمونی ها / اهداعضو ×××
تئاتر ایران
آقای سینمای ایران/علی حاتمی
دکتر علی شریعتی
شاملو یعنی نفس
خیر سرمون سایتم داریم
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
اسفند 1386
مرداد 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
پیوندها
دیوونه
نارسیس
هپلی
من برای تو میخونم
نیلوفرانه ها
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM

طراح قالب

دیجیتال کیوان

 
اين صفحه را خانگي صفحه ي خانگي خود کنيد